Aan de meeste stukken die hij gedurende al die jaren opspoorde en soms ten koste van grote materiële inspanningen verwierf, is veelal een geschiedenis verbonden die tot leven kwam in de vele conversaties die hij voerde met de bezoekers en waarbij hij blijk gaf van een uitzonderlijk geheugen. Te betreuren valt dat hij steeds geweigerd heeft die kennis op te tekenen; meer nog dat er zelfs zolang hij leefde geen catalogus mocht worden samengesteld.
Toen hij  voor de eerste maal de machtige torens van het slot van Laarne (bij Gent) voor zich zag opdoemen, formuleerde hij bij zichzelf de wens dat indien men ermee zou instemmen, dit middeleeuwse ridderslot voortaan het schrijn zou vormen voor zijn verzameling. Hij kon tot een overeenkomst komen met de toenmalige voorzitter van de Koninklijke Vereniging der Historische Woningen van België (K.V.H.W.B.), ridder Joseph de Ghellinck d'Elseghem. Op 21 maart 1965 werd het museum officieel voor het publiek geopend. Het werd sindsdien vereerd met een bezoek van H.M. Koningin Fabiola.
Gedurende meer dan twintig jaar verbleef het echtpaar in het slot. Gaandeweg deelde ook Juliette Dallemagne de passie van haar man en stilaan werd alles ondergeschikt gemaakt aan de verdere uitbouw van de verzameling. Nagenoeg dagelijks doorkruiste Claude het land met het openbaar vervoer, gekleed in een oude regenmantel en voorzien van meerdere plastic boodschaptassen die hij hoopte gevuld te krijgen op veilingen of bij particulieren die in geldnood verkeerden. Dat vergde zware opofferingen en ging ten koste van zijn gezondheid, van zijn comfort en ook van het beheer van de rest van het kasteeldomein. Hij wantrouwde elke vreemdeling. En als een stukgegaan apparaat in het slot diende te worden hersteld of vervangen, hield hij gedurende heel de duur van de werkzaamheden de wacht bij zijn kunstschatten met een tweeloopsgeweer.
Onder Voorziter prins Alexandre de Merode kwam het tot een diepe breuk met de conservator. De nieuwe voorzitter kon het niet hebben dat Dallemagne wel eens een zilverstuk uit de toonkasten omwisselde. Ook al omdat deze waren geïnventariseerd door het Provinciebestuur. De Merode wou niet verantwoordelijk worden gehouden voor ontbrekende stukken in het legaat.
Tengevolge van dat verschil van mening besloot het echtpaar Dallemagne de 446 sinds 1965 bijkomend verworven zilveren voorwerpen niet aan het Slot te zullen schenken zoals eerst voorzien, doch aan het kasteel van Seneffe, eigendom van de Franse Gemeenschap. En zo komt het dat er sinds 1978 twee collecties Dallemagne zijn.
Mevrouw Dallemagne, geboren Juliette Remy, (Ille et Vilaine, Frankrijk, 22 april 1919) bleef na de dood van haar man op 21 februari 1986, nog enige tijd in Laarne wonen. Zulks in afwachting dat haar appartementen in Seneffe -waarvan de vloeren werden voorzien van de mooiste parketten en de muurstoffering speciaal werd geweven op de originele 18e-eewse getouwen- eindelijk zouden klaar zijn.
Juliette Dallemagne had heel haar leven last van een etterende beenwonde die dagelijks verzorging behoefde. Toch was ze de tijdens haar laatste jaren in Laarne goed gehumeurd en tintelden haar schrandere ogen weerom. Eens haar intrek genomen in Seneffe begon ze aan de samenstelling van een derde collectie. Op dit ogenblik is het niet duidelijk waar deze zich bevindt. Het kinderloze echtpaar had geen erfgenamen.Op 23 juni 1994, niet zo lang voor haar overlijden werd zij door Koning Albert II in de adel verheven met de titel van barones.

TOILETSPIEGEL ca. 1760, Frankfurt am Main

Zilver, spiegelglas, hout en fluweel,

h. 32,5 cm, b. 25,5 cm, 1147gr.

Merken:

Op de zijkant:Stadskeur                 

Niet geïdentificeerd meestermerk (x2)

 

 

 

 

 

 

 

 

 

VIER ALTAARVAZEN, Parijs,

Jean Baptste Loir, 1700-1701,

a.  Verguld zilver, h. 19 cm, diameter 11 cm,

b. 18,5, 471 gr.

Merken: Onderaan:  Charge 1697-1704 (?)

Jaarletter, Meestermerk met de initialen IBL

 

 

 

Claude en Juliette DALLEMAGNE

 

Claude Dallemagne werd geboren te Brugge op 15 september 1917 in een eerder artistiek milieu. Zijn vader was regisseur bij de Brusselse Muntschouwburg. Hij studeerde af aan de U.L.B. in 1941 als licentiaat Filosofie en Letteren, sectie Geschiedenis en begon dan een voor de hand liggende loopbaan in het onderwijs. Officieel om gezondheidsredenen, verkoos hij in 1953 een open confrontatie uit de weg te gaan en  begon voor hem een ware obsessieve schattenjacht die slechts zou eindigen bij zijn overlijden in 1986.

Zijn voorliefde voor de levenskunst en de universele cultuur van de 18e-eeuwse kosmopolitische mens zette hem ertoe aan zich niet te beperken tot de louter Belgische en Franse stukken, maar integendeel de landsgrenzen te overstijgen en zijn horizon te verleggen naar talrijke andere Europese landen. Dit heeft voor gevolg dat de bezoeker van de zilvercollectie van Laarne een brede waaier van kunstwerken te bewonderen krijgt uit de 15e tot en met de 18e-eeuw. Voor de specialisten in de materie dient zich daardoor tevens de mogelijkheid aan zeer interessante vergelijkingspunten te bestuderen.

DOWNLOAD

Zilvercollectie_Laarne_opmaak_binnenpaginas_gecorrigeerd[2].pdf
HOME Bezoek & Contact Zilvermarkt Azaleapracht Erfgoeddag Onze Vereniging Afhuren Slot